Alicia Keys Free
Lies
offspring van Lies: nest 16, 21, 30, 40, 47
Vandaag hebben we afscheid moeten nemen van ons heerlijke meisje Alicia. In december zou ze 16 jaar zijn geworden. Lies was een echte mensenpoes, visite was altijd de sjaak want ze moest en zou op schoot. Heftig kletsend, want ja praten kon ze! Hele gesprekken kon ze met iedereen voeren. In al die jaren heeft ze nooit iets gemankeerd, maar de afgelopen maanden gingen we ineens tobben met haar gezondheid. Twee kiezen moesten verwijderd worden, waar ze wonderbaarlijk snel van opknapte. Daarna ging het mis....Tweede keer onder het mes toen ze wederom een dikke wang kreeg en ze stukjes rottend bot tegenkwamen vlak tegen de oogkas aan. Ook van die operatie knapte ze snel op alleen zette ze ineens haar achterpoot vreemd naar binnen toe en viel ze soms om. Eerst gaven we de narcose de schuld, maar de klachten gingen niet weg maar werden juist erger. Terug naar de kliniek en foto's gemaakt van heupen, knieën en rug. Alles perfect behalve de rug...die zat vol met artrose. Daar zat kennelijk een zenuw klem, met verschillende pijnstillers zijn we aan de slag gegaan wat niet veel soelaas gaf. Niet dat ze pijn er aan had, maar meer het ongemak van zo nu en dan omvallen als ze te snel in actie kwam. En ineens kreeg ze zo'n twee weken geleden weer een dikke wang en waar we al bang voor waren....die rotziekte kanker. Een harde dikke bult op haar kaak, net onder haar oogkas met geen mogelijkheid tot opereren. En daar sta je dan.....wat ga je doen? Op dat moment was ze nog steeds super helder, wilde nog van alles en hebben we besloten haar weer mee naar huis te nemen. Een shot solensia voor haar rug gegeven om te zien of dat iets zou doen en duimen dat de kanker niet al te snel zou groeien. De laatste 2 weken heeft ze vol overgave genoten. Ze wist ondertussen dat ze apart natvoer kreeg in de gang, dus melde ze zich wel 5x per dag of we even wilde opstaan voor een heerlijk hapje. Heeft ze nog van het mooie weer in de ren genoten en lag ze steevast elke ochtend op de trap op ons te wachten. Heftig kletsend liep ze dan voor ons uit om voor de gangdeur te gaan zitten, wachtend op haar eten. Maar gisterenavond ging het niet meer....haar achterpootjes deden niet meer wat zij wou en ze snapte het ook niet. De paniek in haar ogen als ze steeds omviel deed ons hart krimpen. Vanmorgen vroeg meteen de kliniek gebeld en vanmiddag om 12.00 uur hebben we afscheid van ons Lies genomen. Morgen krijgt ze een waardige crematie en komt ze met ons mee terug naar huis. We willen AniCura Dierenkliniek Eersel ontzettend bedanken voor alle zorgen, liefde en aandacht. Lies, liesepies, liesie van de polisie....we missen je ontzettend
